WeAreSailing

Font Size

Profile

Customize

Dagboeken

WeAreSailing - Item gefilterd op datum: april 2016
woensdag, 27 april 2016 04:35

Afscheid in Zicht

Bora Bora, Frans Polynesië

Zeven lange dagen en nachten regent het extreem hard en grof. Het gangpad van Luna Azul is een kolkende rivier geworden. De was, die moet drogen, is zo zwaar dat de waslijn het begeeft. Na twee reparatiepogingen geef ik het op, en laat ik de was lekker verder soppen in het gangpad. Het mooie blauwe water is veranderd in een vieze modderzee.

Door het vocht slaat binnen de boel groen en wit uit. Spontaan krijg ik daardoor een allergieaanval. Vreemd vind ik de rode vlek op de snelheidsmeter. Het lijkt op een bloedvlek. Ik moet er steeds naar kijken.

Onderweg naar Australie 2016_11 Onderweg naar Australie 2016_10 Onderweg naar Australie 2016_12

Een dergelijke agressieve regenval kunnen we ons niet herinneren. Het waarom is wel duidelijk geworden. De depressie waarin we ons bevinden is afkomstig van een orkaan in de buurt van Samoa. Het is waarschijnlijk de laatste orkaan van dit seizoen. Eind deze maand moet het daarmee officieel afgelopen zijn…

Om de bakens te verzetten pak ik een cadeautje uit ‘De Happy Grabbag’, gekregen van de zeilvrienden Annelise en Hans. Uit het pakje verschijnt een armbandje. Ik doe het om mijn pols en begin vrolijk aan de volgende klussen zoals het, voor de zoveelste keer in mijn varend bestaan, controleren van de waterdichte Grabbag behorende bij het reddingsvlot, en het maken van een boodschappenlijst voor de proviandering van Maupiti naar Samoa. Daarbij deert het even niet dat het nog steeds regent.

Op maandagochtend grijpen we onze kans. De regen is gestopt en de wind is in ons voordeel gedraaid. We vertrekken onmiddellijk van Raiatea naar Bora Bora. Het is een prachtige zeiltocht waarin Luna Azul haar uiterste best doet om iedere test succesvol te doorstaan.

Het is rustig op Bora Bora. Ons uitreisdocument, dat we online hebben aangevraagd, is 24 uur later al binnen. Normaal staan daar drie werkdagen voor. Een definitief afscheid van Frans Polynesië is in zicht. Alleen het weer kan nog dwarsliggen.

Dagboeken (Niet in Beeld)_1 Onderweg naar Australie 2016_13 Onderweg naar Australie 2016_14

Gepubliceerd in Dagboeken
woensdag, 20 april 2016 06:15

Een Slimme Meid

Raiatea, Frans Polynesië

Een half uur voor het gewenste vertrek uit de marina is pas duidelijk dat het ook kan. Een specialist legt de laatste hand aan de installatie van ons AIS-systeem. De verdere programmering van dit veiligheidssysteem is voor Bert.

Opgelucht manoeuvreren we Luna Azul uit de krappe marina. We zwaaien naar de achterblijvers en roepen: ‘Tot ziens in Nieuw Caledonie.’ Ze kijken ons beteuterd na, wetende dat hun vertrek voorlopig niet in zicht is.

We pakken een mooring in het ruime sop, leggen Luna Azul vast, en openen, zonder angst voor binnensluipende ratten en ander ongedierte, alle luiken, kisten en kasten. De wind zorgt voor een heerlijk aroma.

Een paar dagen later maken we een proefvaart om te kijken of de nieuwe stuurautomaat werkt. Eigenlijk is de automaat niet nieuw, tot op heden was het ons reserve-exemplaar. Omdat dit exemplaar geavanceerder en energievriendelijker is hebben diverse mensen, die het kunnen weten, geadviseerd om de automaten om te ruilen. Ik ben niet zo dol op dit soort operaties. Waarom iets vervangen als het goed werkt?

Bert zit met de gebruiksaanwijzing naast me terwijl ik stuur. De stuurautomaat en Luna Azul moeten elkaar zien te vinden. Aanvankelijk lijkt dat niet te lukken. Luna Azul weigert de cursus ‘learning’ , zoals het navigatiesysteem aangeeft, te volgen. Ik hoop van harte dat het tij keert voordat we dreigen vast te lopen op het rif, maar dan is ze wel erg laat. Ik mag in ieder geval niet helpen door bij te sturen. Ze moet het leerproces (lees: een rechte lijn volgen naar de ondergang) afmaken terwijl ik zenuwachtig op de dieptemeter kijk. ‘Learning’ staat op zeven punten. Het zou volgens Bert zomaar kunnen dat het er uiteindelijk twintig, of meer, moeten worden.

Als ik denk - ze kan me wat, ik ga terug – kiest ze eieren voor haar geld. Ze is plotseling uitgeleerd en geslaagd voor de test. Ze kan met haar nieuwe maatje leven. Een wijs besluit. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.

Gepubliceerd in Dagboeken
woensdag, 13 april 2016 02:27

Vinaigrette Sur Le Bateau

Raiatea, Frans Polynesië

In de kleine marina Carenage wordt hard gewerkt. Van de vroege ochtend tot de zonsondergang. Het monotone geluid van de schuurmachines begint te irriteren. Nergens klinkt een leuk muziekje. Alles draait om het werk. Iedereen is gefocust op een spoedig vertrek. Weg uit dit aftandse hol waar de zon genadeloos brandt.

Ook aan boord van Luna Azul is het niet anders. Met onze zweetdruppels kunnen we emmers vullen. De NL- winterkilo’s verdwijnen als sneeuw voor de zon. Gelukkig is er meer goed nieuws. Het einde is in zicht.

Luna Azul is weer opgetuigd en heeft haar zeilen terug. Deze laatste grote klus hebben we geklaard in de windstilte van de dageraad. Over een paar dagen hopen we de marina te verlaten voor een testvaart. Alles moet natuurlijk perfect functioneren voor we aan een nieuw avontuur beginnen.

De Franse buurvrouw houdt wel van een praatje en van koken. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgt tussen de bootwerkzaamheden. Twee opeenvolgende avonden ontvangt ze vrienden voor een etentje. Ze zal wel een goed gevulde vriezer hebben. Als we gevloerd in de kuip liggen, luisteren we naar het gebabbel. Ze heeft het hoogste woord. Ik krijg de slappe lach als ik haar bij het dessert hoor zeggen: Vinaigrette sur le bateau. Dat moet een Franse versie zijn van ‘kers op de taart’. Helaas missen we wat die vinaigrette bij de buren precies is.

Als we even later weer door een forse regenbui worden overvallen, is onze vinaigrette sur le bateau duidelijk. Dat is de bimini waarop vier zonnepanelen en een wateropvangsysteem zijn bevestigd. Het regenwater stroomt de watertanks binnen en bovendien beschermt de bimini ons tegen de zon. We hebben geen walstroom nodig en hoeven ook geen water uit de kraan ven de marina te tappen. En dat laatste is maar goed ook. In dit water zitten toevoegingen die niet goed zijn voor de watermaker omdat we het apparaat moeten spoelen met water uit de tanks.

Het kadewater is een soort van vinaigrette, maar dan anders.

Onderweg naar Australie 2016_7 Onderweg naar Australie 2016_8 Onderweg naar Australie 2016_9

 

Gepubliceerd in Dagboeken
dinsdag, 05 april 2016 04:03

Een Mooie Plons

Raiatea, Frans Polynesië

Geheel volgens plan rijdt de tractor voor die Luna Azul naar het water moet brengen. Nou ja, geheel? Twee uur later, maar dat is hier een echt mazzeltje. We zijn aan boord als de mannen aan het werk gaan. Vanuit de hoogte zien we dat Luna Azul eerst moet keren op de doorgaande weg. Een verkeersregelaar zorgt voor een vlekkeloos verloop. Het is de eerste keer dat ze op een weg rijdt. Leuk om te zien. Daarna ga ik naar binnen. Ben niet zo dol op dit soort taferelen. Trouwens de mannen die het moeten doen kunnen bogen op 30 jaar ervaring. Daar heb ik niets aan toe te voegen.

Behalve dan op het moment dat we het water naderen. De duikers hebben lijnen nodig. Laat het aangeven daarvan nou juist een van mijn specialiteiten zijn. Alles is daarna simpel. De motor start zonder problemen en een uurtje later ligt onze madame riant in het water. Niet helemaal natuurlijk, alleen de kiel. Dit om misverstanden te voorkomen.

Binnen ziet ze er stralend uit. Ze is zes maanden goed verzorgd door Cathy zodat vocht en schimmels zijn voorkomen. We verlossen eerst LaDotje uit haar strakke regenpak. Als snel dobbert ze opgetogen naast Luna Azul. Het grove werk kan beginnen. Controleren, repareren en installeren. Lang droogstaan voor een boot is verre van goed.

Met een mooie plons hebben we nog lang niet ons doel bereikt.

onderweg naar australie 2016_4 onderweg naar australie 2016_5 onderweg naar australie 2016_6

 

 

 

Gepubliceerd in Dagboeken
U bevindt zich hier: Start Dagboeken Item gefilterd op datum: april 2016