WeAreSailing

Font Size

Profile

Customize

Dagboeken

dinsdag, 30 oktober 2012 23:32

ZeilersVrees

Santa Rosalia, Baja California, Mexico

Het is ons niet gegund om een paar dagen in Los Angeles te blijven. De vervelende ‘Northerlies’ blazen ons veel te vroeg de baai uit. De signalen van hun komst: schuimende golven die zich in de baai storten, vangen we op als we door het aftandse Los Angeles lopen met uitzicht over zee. Dat lopen doen we trouwens met verbazing. Zelden een dergelijke dorre maar sfeervolle bedoeling gezien.

We breken de verkenningstocht af en haasten ons naar LaDotje. Het lukt nog net om zonder zoute douche door de branding te komen. We verhuizen naar de baai Mona, een uurtje varen. Daar kunnen we, volgens iedereen die het kan weten, de komende dagen bescherming vinden tegen de harde wind. We liggen rustig voor anker in Mona met uitzicht op een Gringo nederzetting van campers en riante vakantiehuizen.

Onze rust wordt verstoord door een stekende pijn in mijn onderbuik. Volgens het Geneeskundig Handboek voor de Scheepvaart, we bestuderen ook de bijbehorende tekening, zou het om een blindedarmontsteking kunnen gaan. Het enige dat ontbreekt, is de koorts. Voor de zekerheid gaat Bert naar de nederzetting om te bekijken hoe we snel bij een medisch centrum kunnen komen mocht het fout gaan.

Amerikanen zijn behulpzame mensen, zo blijkt maar weer. Bert mag, als de nood hoog is, een auto lenen. En er worden ons twee vliegtuigen ter beschikking gesteld met daarbij de rustgevende woorden: ‘Dan zijn jullie in twee uur in The States.’

Een acute blindendarmontsteking wordt gevreesd door veel langeafstandszeilers. Als het je overkomt, kun je behoorlijk pech hebben. Menig zeiler laat daarom uit voorzorg de blindedarm verwijderen. Dat heb ik niet gedaan.

De pijn duurt drie dagen. De nederzetting bereiken is een hachelijke onderneming geworden. De wind blaast drie dagen onophoudelijk veel te hard. Teruggaan naar Los Angeles is geen optie meer. We zijn aan de goden overgeleverd. Ze zijn echter gunstig gestemd. De koorts blijft uit.

Zo gauw als het kan, lichten we het anker. De wind zit mee en we zeilen met een aangename snelheid van negen knopen verder zuidwaarts. Tot zijn grote vreugde, vangt Bert bovendien een vis.

We zetten het visfeest voort in de bewoonde wereld van Santa Rosalia. De vrees is voorlopig geweken, de bezinning nog niet.

 Dagboeken (Niet in Beeld)_1 Dagboeken (Niet in Beeld)_2 Dagboeken (Niet in Beeld)_3 Dagboeken (Niet in Beeld)_4 Dagboeken (Niet in Beeld)_5 Dagboeken (Niet in Beeld)_6 Dagboeken (Niet in Beeld)_7 Dagboeken (Niet in Beeld)_8

Meer in deze categorie: « Surrealistisch Tripje Goudsbloemen »
U bevindt zich hier: Start Dagboeken ZeilersVrees