WeAreSailing

Font Size

Profile

Customize

Dagboeken

dinsdag, 23 oktober 2012 23:19

Surrealistisch Tripje

Bahia de Los Angeles, Baja California, Mexico

We nemen min of meer gedwongen afscheid van San Felipe. De overlast van grote zwarte vogels met spitse snavels (ik ben geen vogelaar, ik ken de naam niet) en hun uitwerpselen zijn niet meer om te harden. We blijven het dek schrobben. Met veel moeite krijgen we de vogels uit de mast. Ze mogen daar absoluut niet zitten omdat ze apparatuur kunnen beschadigen. De maat is helemaal vol als ik de volle lading pal in mijn gezicht krijg. Ik ga spontaan over mijn nek.

De vogels zijn hier zo talrijk omdat de vissers hun visafval als hapjes in het water gooien. Ze kunnen het afval maar beter mee naar huis nemen. Dat doen ze immers ook met hun boot. Er ligt hier geen enkel vaartuig op het strand. Alles gaat met auto en trailer in en uit het water. Een bijzonder tafereel om te bekijken. De vissers doen dit vanwege het verschil van zes meter tussen eb en vloed. De auto’s zijn ongetwijfeld, vanwege het zoute water, geen lang leven beschoren.

Omdat we niet noordelijker kunnen, gaan we zuidwaarts. Niet veel cruisers bezoeken het noorden van de Zee van Cortes. De afstanden tussen de baaien zijn lang, er staat veel (tegen)stroming, de wind werkt niet mee, en het is er niet zo mooi. Met dat laatste zijn we het niet eens. Het landschap blijft fascinerend en regelmatig surrealistisch. Bergen, ravijnen, zwarte stranden, rotsen en ruime ankerplaatsen trekken voorbij. Overal hebben we het rijk alleen. Of toch niet? ‘Kijk roep ik enthousiast, ik zie een zeilschip.’ Als we dichterbij komen, blijkt het een rots te zijn.

Op een van onze ankerplaatsen horen we het geroep van Los Lobos (zeehonden). We beluisteren ze als we ’s avonds in de kuip zitten. We horen ook dat er ‘iets’ om ons heen zwemt. Het ploft behoorlijk. Als ik met een zaklamp in het water schijn, kijk ik in de bek van een witte haai. Zo ongerept is hier de natuur…

We nemen een gehandicapte vogel mee. Het dier, dat gelukkig uit zichzelf uitvliegt, heeft een gat in de vliezen. Ik poets verder mijn zilveren talisman. Zo verstrijkt rustig de tijd. Tot het moment dat de wind zich bedenkt. We krijgen een pittige tegenwind van 30 knopen. We laveren ons er door en zo komen we aan in Bahia de Los Angeles. In dit ‘woestijnstadje’, zonder mobilenetwerk en met een uiterst trage internetverbinding, moesten we maar eens een paar dagen blijven.

De volgende ‘Northerlies’ (heftige winden) hebben zich al aangekondigd.

Dagboeken (Niet in Beeld)_1 Dagboeken (Niet in Beeld)_2 Dagboeken (Niet in Beeld)_3

Dagboeken (Niet in Beeld)_4 Dagboeken (Niet in Beeld)_5 Dagboeken (Niet in Beeld)_6

Meer in deze categorie: « Viva Mexico ZeilersVrees »
U bevindt zich hier: Start Dagboeken Surrealistisch Tripje