WeAreSailing

Font Size

Profile

Customize

Dagboeken

maandag, 08 augustus 2016 00:02

Zegetocht in Fiji

Savusavu, Fiji

Het vertrek uit Niuatoputapu blijven we uitstellen. We wachten op een bevestiging van Fiji in verband met onze aankomstaankondiging. Daarnaast laat de wind het afweten.

‘We gaan nu’. Deze keer hak ik de knoop door. Bert twijfelt. Het zou kunnen dat het verwachte weerfront ons tijdens de oversteek overvalt. Volgens mijn berekening is dat uitgesloten. Maar ja, zeker weten doe ik dat niet.

Zonder bevestiging van Fiji (ze kunnen me wat) en zonder wind (volgens de verwachting is dat maar voor een paar uur) vertrekken we rond het middaguur. Nog voor zonsondergang trekt de wind aan. Al snel meten we ruim 30 knopen. In de ochtend begint het gevecht met de hoge golven en belanden we weer eens in de wasmachine. Een andere zeilvoering kan niets aan de situatie veranderen. Ik weet dat ik moet berusten, maar ik doe het niet. Na twaalf uur geef ik het op en bouw een nest dat bestaat uit kussens. Daar kom ik alleen uit als ik wacht moet lopen. De kombuis is gesloten.

Over onze constante snelheid van 7 knopen zijn we buitengewoon tevreden. Per etmaal leggen we 150 mijl af. Na twee dagen geloven we onze ogen niet. We zeilen opeens op een spiegelgladde zee. Wat een wonder!

Het venijn zit in het staartje. Als we, na drie dagen, klaar zijn voor de aanloop naar Savusavu, de zeilen strijken omdat het windstil is, en de motor starten horen we een vreemd geluid, dan gepruttel en dan niets meer: een motorstilte. Ik zie de wanhoop in de ogen van Bert. ‘NIET NU’. Volgens ons onderhoudsschema is het nog lang niet nodig, toch vervangt Bert de filters van de motor. Op hoop van zegen starten we opnieuw de motor. Deze keer met succes.

Het anker valt in het quarantainegebied. We wachten op het bezoek van de autoriteiten van Fiji. We zijn voor hun strenge optreden gewaarschuwd. Onze verbazing is dan ook groot als we vriendelijk en met open armen worden ontvangen. Niemand vraagt naar de aankomstbevestiging die we niet hebben. Als laatste komt de bio-man aan boord. Geduldig luisteren we naar zijn college over afval en het gevaar van een verlopen THT datum. Tot slot laten we onze lege koelkast zien.

Ik manoeuvreer Luna Azul langs de vele boten die op de rivier liggen en zwaai naar bekenden. Bert, hij staat op de voorpunt om de laatste vrije boei te pakken, doet hetzelfde. Het lijkt wel een zegetocht.

Onderweg naar Australie 2016_78 Onderweg naar Australie 2016_79

 

U bevindt zich hier: Start Dagboeken Zegetocht in Fiji