WeAreSailing

Font Size

Profile

Customize

Dagboeken

dinsdag, 10 juni 2014 00:34

Ons Eerste Atol

Makemo, Tuamotu, Frans Polynesië

We laten de Marqueses achter ons om bijna vier dagen later aan te komen bij ons eerste atol in de Tuamotus: Raroia. Die aankomst is niet zo vanzelfsprekend. We kijken terug op een heftig zeiltripje met een windgemiddelde van 30 knopen en veel regen. We zeilen halve wind en gaan behoorlijk snel. Normaal gesproken zouden we daar zeer enthousiast over zijn. Nu echter niet. We komen veel te vroeg aan bij de ingang naar het atol. Te vroeg omdat we hoogwater nodig hebben (en minder tegenstroming) om de passage veilig te kunnen nemen. We moeten zes uur wachten. Er rest ons niets anders dan bijliggen.

Een atol, beknopt beschreven, is een gezonken en ingezakte vulkaan omgeven door koraalrif. We zijn behoorlijk zenuwachtig als we eindelijk verder kunnen gaan. Terwijl Bert op de voorpunt staat om de diepte en de koraalpilaren onder water in de gaten te houden, sta ik achter het roer. Een bewuste keuze. Ik hoef alleen maar aanwijzingen op te volgen… Raroia blijkt een gemakkelijk atol te zijn omdat boeien de vaarweg markeren. Opgelucht laten we het anker vallen in het oogverblindend blauwe water.

Echt lekker liggen we niet. Er staat veel wind en Luna Azul draait iets te veel. Door al dat draaien kan de ankerketting om een koraalpilaar slaan en in de knoop raken. Dan moet je maar weer zien hoe je het anker los krijgt.

De bevolking van het rommelige Raroia ontvangt ons vriendelijk en gastvrij. We worden uitgenodigd voor het dorpsfeest ter ere van (daar gaan we weer) de burgemeester. Hij arriveert per speedboot en de bewoners ontvangen hem met dans, muziek en eten. De burgemeester die regeert over vijf eilanden straalt in een gewaagde korte broek, een witte bloementooi en een bijbehorende krans. De kleurrijke dames met hun ‘bloemenhoedjes’ vervagen bij zijn verschijning. De burgemeester valt namelijk in de categorie: ‘extreem lekker ding.’

We nemen afscheid van onze vrienden in Raroia. Het is tijd voor atol nummer twee. We krijgen weer de volle laag over ons heen met regelmatig 40 knopen wind en regen. Een etmaal bevinden we ons in de wasmachine gevolgd door uren lang heen en weer zeilen voor de ingang van Makemo. De golven en de wind maken het onmogelijk om rustig te gaan bijliggen. Ik raak in een dip en weet vrijwel zeker dat het paradijs niet bestaat. Maar dat was toen. Ik ben weer boven Jan.

Geen foto’s deze keer. De internetverbinding is miserabel.

 

Meer in deze categorie: « Terug in de Tijd Naar De Haaien »
U bevindt zich hier: Start Dagboeken Ons Eerste Atol