WeAreSailing

Font Size

Profile

Customize

Dagboeken

zondag, 20 april 2014 07:25

Oversteek in Vogelvlucht

Anaho, Nuku-Hiva, Marqueses, Frans Polynesie

Tientallen glanzend zwarte walvissen leiden ons ‘dansend’ de baai van Socorro uit. Een mooi afscheidscadeautje van Mexico.

We beginnen aan de non-stop trip naar Frans Polynesië. Vanuit NL worden we bijgestaan door vriend en meteoroloog Aarnout. Hij adviseert ons bij het passeren van de ITCZ. Dat is het gebied voor en na de evenaar waar de winden van het noordelijk en zuidelijk halfrond bij elkaar komen. Dat leidt tot heftige regenbuien en windstoten.

De wind komt aarzelend op gang. De golven niet. De lange, hoge golven tillen Luna Azul op en lanceren haar. Soms zacht maar meestal hardhandig. Het gooi- en smijtwerk is begonnen. We organiseren ons tijdelijk nieuwe leven en maken afspraken over het wachtlopen in de nacht. Om de drie uur lossen we elkaar af. Dat vereist een aangepast slaapritme. De eerste dagen ben je geradbraakt. Daarnaast proberen we ook structuur aan te brengen in het dagelijks leven. En op zondag is het ‘Even Amsterdam bellen’ met de satelliettelefoon.

Vanwege de wind en het aantal af te leggen mijlen passen we de route aan. We gaan niet naar Gambier maar naar de Marquises. Verder schrappen we het bezoek aan Clipperton. De wind werkt niet mee. Om er te komen moeten we zeker een week laveren. Daarna moeten we ook weer terug zien te komen op de koerslijn.

Het is grijs en grauw. De golven blijven hoog. Het is oncomfortabel aan boord. De wind uit het noordoosten is gelukkig constant en we zeilen dagenlang op een verkleinde genua. De aanvankelijk opvallende geluiden van de stuurautomaat, de wind, de lijnen en de zeilen hebben plaats gemaakt voor fraaie melodieën en geanimeerde gesprekken van onbekenden. Zelf hoor ik regelmatig: ‘Kam je haren. Poets je tanden. Doe je zwemvest aan.’ Bert wordt wakker omdat hij denkt dat ik roep: ‘Bert, Heeeeeeelp’ terwijl ik aangelijnd in het water lig. Dat krijg je nou van veel, heel veel water…

Iedere ochtend gooien we de vliegende vissen en inktvissen die op het dek liggen terug in het water. Hoe die inktvissen daar komen is ons een raadsel. Iedere avond geven we via de korte golf radio onze positie door aan de Pacific Puddle Jump: een organisatie die ondersteuning biedt aan zeilers die de Stille Oceaan oversteken.

Een extreem hoge golf verrast me terwijl ik bezig ben in de kombuis. Ik kan me niet staande houden en val. Het lijkt wel of mijn arm uit de kom is. Volgens Bert is dat niet zo. Hij kan het weten. In een vorig leven is hij arts geweest.

We hebben een groot probleem als midden in de nacht blijkt dat de stuurautomaat niet meer werkt. We gaan bijliggen en beleggen een noodpalaver. We hopen te voorkomen dat we met de hand moeten sturen. Bert wil de computer van het systeem vervangen. Dat vind ik geen goed idee. Als een wasmachine stuk is, koop je ook niet meteen een nieuwe. Bovendien is hij met de vervanging zeker een dag bezig op een onstuimige zee. Het is vijf voor vijf NL- kantoortijd als we met de satelliettelefoon de leverancier bellen. Een specialist biedt de oplossing. Wat een opluchting en wat een geluk dat we reserveonderdelen bij ons hebben.

Dagboeken (Niet in Beeld)_1 Dagboeken (Niet in Beeld)_2 Dagboeken (Niet in Beeld)_3

We passeren de evenaar. Tijd voor een bezoek van Neptunus met een hapje en een drankje. De mooie witte wolken waarmee je luchtkastelen kunt bouwen maken plaats voor zwarte zware jongens en valse krengen. Ze brengen regen en veel wind met zich mee en heten squalls. Als je ze op tijd ziet, kun je ze ontwijken. Lukt dat niet dan heb je een probleem. Je krijgt een pittige storm over je heen. We activeren de (buien)radar en reven voor de nacht het grootzeil.

Dagboeken (Niet in Beeld)_1 Dagboeken (Niet in Beeld)_3 Dagboeken (Niet in Beeld)_2

Alle squalls ontwijken blijkt onmogelijk te zijn. We krijgen regelmatig de volle laag en dat is hard werken met zijn tweeën. Als we de twee ITCZ zones gepasseerd zijn komt er enigszins wat rust aan boord. Zeker nu we ook mijlen kunnen gaan aftellen.

Als we na drie weken land ruiken, Nuka-Hiva is nog steeds in nevelen gehuld, krijgen we haast. We willen graag zo snel mogelijk ons doel bereiken. Het liefst vandaag. Maar dat gaat niet lukken met een snelheid van 5 knopen. Voor deze beslissing hebben we geen palaver nodig. We starten de motor en gaan recht op ons doel af. Het is motorsailing voor ons goede doel.

Het anker valt, na bijna 3000 mijl, in een van de mooiste baaien van Nuku-Hiva. Geweldig! Ik heb het vaker gezegd. Zeilen lijkt op bevallen. De pijnlijke weeën vergeet je snel omdat je er veel moois voor terug krijgt.

Dagboeken (Niet in Beeld)_1 Dagboeken (Niet in Beeld)_3 Dagboeken (Niet in Beeld)_2

 

U bevindt zich hier: Start Dagboeken Oversteek in Vogelvlucht